پدرو سانچز، نخستوزیر اسپانیا و رهبر حزب کارگران سوسیالیست، از سال ۲۰۱۸ قدرت را در دست دارد. او در داخل کشور از توسعه انرژیهای تجدیدپذیر، افزایش مهاجرت برای جبران روند سالمندی جمعیت و سیاستهای اجتماعی حمایت میکند. اما آنچه بیش از همه نام او را در ماههای اخیر بر سر زبانها انداخته، مواضع تندش در سیاست خارجی، بهویژه در قبال دونالد ترامپ و برخی تصمیمهای آمریکا بوده است.
در مقابل، منتقدان معتقدند این مواضع جنجالی تا حدی تلاشی برای منحرف کردن افکار عمومی از مشکلات داخلی اسپانیاست؛ از جمله ائتلاف پارلمانی شکننده دولت، دشواری در پیشبرد برنامههای قانونگذاری و پروندههای فساد که برخی از نزدیکان سیاسی سانچز را درگیر کرده است.
با وجود این چالشها، سانچز تاکنون توانسته موقعیت خود را حفظ کند؛ سیاستمداری که پیشتر از رهبری حزب کنار گذاشته شد، اما تنها چند ماه بعد با جلب حمایت بدنه حزب، دوباره به قدرت بازگشت و در نهایت به نخستوزیری رسید. همین روحیه مبارزهطلبانه باعث شده بسیاری او را یکی از سرسختترین سیاستمداران اروپا بدانند.
آیا این روحیه جنگندگی را میتوان در تیم ملی اسپانیا هم دید؟ پاسخ این سؤال را باید در فینال جام جهانی و تقابل اسپانیا و آرژانتین جستوجو کرد.
