فریدمن فرضیه درآمد دائمی را در ۱۹۵۷ توسعه داد، تا توضیح دهد چگونه درآمد و سطح انتظار یک شخص برای درآمدش در آینده، بر خرجکرد او تاثیرگذار است.

 فریدمن یک روش بسیار متفاوت برای درک تاثیر درآمد یک شخص بر میزان خرجکردش را فرمول‌بندی نمود. ایده فریدمن این بود که خرجکرد شخص با درآمد دائمی‌اش مرتبط است و نه درآمد کنونی‌اش یا درآمدش در یک زمان مشخص.