وزیر راه و شهرسازی اخیراً از «جنگ کریدورها» سخن گفته؛ رقابتی که در آن کشورها تلاش میکنند سهم بیشتری از تجارت و ترانزیت بینالمللی را به خود اختصاص دهند. در چنین شرایطی، توسعه زیرساختهای چابهار و اتصال آن به شبکههای حملونقل کشور اهمیت دوچندانی پیدا میکند.
یکی از مهمترین پروژههای مرتبط با این بندر، اتصال ریلی چابهار به سرخس است؛ پروژهای که طبق اعلام وزارت راه قرار است تا پایان سال به بهرهبرداری برسد. اما آیا این وعده با توجه به حجم عملیات اجرایی و چالشهای موجود واقعبینانه است؟
از سوی دیگر، مقایسه چابهار با بندر گوادر پاکستان نیز بار دیگر مطرح شده است. بندری که با سرمایهگذاری گسترده چین به یکی از قطبهای مهم تجاری منطقه تبدیل شده، در حالی که چابهار با وجود ظرفیتهای فراوان، هنوز فاصله قابل توجهی با جایگاه بالقوه خود دارد.
در این میان برخی کارشناسان معتقدند مسئله فقط کمبود سرمایهگذاری نیست، بلکه نبود یک راهبرد منسجم برای توسعه لجستیکی، حملونقل و اتصال به بازارهای منطقهای نیز مانع بهرهبرداری کامل از ظرفیتهای این بندر شده است.
در گفتوگو با مسعود درودی، کارشناس سیاستگذاری، به این پرسشها پرداختهایم که آیا اتصال ریلی چابهار تا پایان سال عملیاتی خواهد شد؟ نقش هند در روند توسعه این بندر چه بوده است؟ و مهمتر از همه، برای تبدیل چابهار به یک هاب واقعی تجاری و ترانزیتی، چه تغییر رویکردی لازم است؟
