خودروسازی ایران تقریبا بلافاصله پس از اعلام آتشبس دو هفتهای بین آمریکا-اسرائیل و ایران، فعالیت خود را در سال جدید از سر گرفت، منتها نه متناسب با ظرفیت واقعی. تبعات جنگ ۴۰ روزه به ویژه حمله به فولاد مبارکه اصفهان (تامینکننده ورق موردنیاز خودروسازان) و تعطیلی {موقت} این شرکت، گریبان خودروسازی کشور را گرفت و اجازه نداد تولید طبق روال طبیعی هر ساله آغاز شده و پیش رود.
چرا زمان حمله به نیروگاهها، ابعاد فاجعه را تغییر میدهد؟
رئیسجمهور آمریکا در دوران جنگ ۴۰ روزه، ایران را به هدف قرار دادن زیرساختهای برق کشور تهدید کرد، تهدیدی که البته با شکلگیری آتشبس دو هفتهای، فعلا منتفی شده است.
تا شروع فصل گرما چیزی حدود یک ماه و نیم باقیمانده و از همین رو، این پرسش مطرح است که آیا تابستان امسال نیز با ناترازی و خاموشی مواجه خواهیم بود؟ اگر پاسخ مثبت است، میزان ناترازی و شکل خاموشیها چگونه است؟
دبیر انجمن قطعهسازان ایران که حدودا شش سال پیش در گفتوگو با اکوایران از مردم خواست بابت تولید خودروهای ارزان از خودروسازها و قطعهسازها تشکر کنند، بابت این اظهانظر عذرخواهی کرد.
حمله هوایی آمریکا و اسرائیل به فولاد مبارکه و تعطیلی این غول فولادی کشور، آینده تولید در خودروسازی و قطعهسازی را نیز در هالهای از ابهام فرو برده است.
با وجود اعلام برخی فعالان صنعت خودرو مبنی بر ازسرگیری تولید خودرو در کشور پس از پایان تعطیلات نوروز، خودروسازان و البته قطعهسازان، فعالیت عادی خود را در سال جدید هنوز آغاز نکرده اند.
خودروسازان کشور گویا قرار است از فردا ۱۵ فروردین فعالیت خود را از سر بگیرند و این در حالی است که آنها از همین ابتدای سال جاری با چالش های بزرگی مواجه هستند.
حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به فولادسازان کشور به ویژه فولاد مبارکه اصفهان، سرنوشت تولید خودرو را در سال جاری با هالهای ای از ابهام روبرو کرده است.
سال ۱۴۰۴ سال چندان خوبی برای واردات خودرو نبود، چه آنکه باز هم برنامه مدنظر سیاستگذار در راستای ایجاد رقابتی نزدیک در بازار با اهرم محصولات خارجی، محقق نشد. حالا این پرسش مطرح است که در سال جاری و با توجه به وقوع جنگ، چه سرنوشتی در انتظار واردات خودرو است؟
