هم‌زمانی دو رویداد در چین، یعنی صدمین سالگرد تولد جیانگ زمین، رئیس‌جمهور پیشین، و درگذشت ژو رونگجی، نخست‌وزیر سابق، فرصتی شد تا شی جین‌پینگ در یک سخنرانی مهم، از میراث نسل سوم رهبری حزب کمونیست چین سخن بگوید؛ نسلی که از دهه ۱۹۹۰، اصلاحات اقتصادی را با حفظ اقتدار سیاسی پیش برد.
اعلام «پیمان دفاع مشترک مکه» میان عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه، موجی از واکنش‌ها را در منطقه به دنبال داشته است؛ پیمانی که اعضای آن تأکید می‌کنند نه فرقه‌ای است و نه با هدف ایجاد یک محور نظامی علیه کشور مشخصی شکل گرفته، اما منتقدان درباره اهداف و توان واقعی آن پرسش‌های جدی مطرح می‌کنند.
هماوردی ایران و آمریکا فعلاً از فاز درگیری مستقیم نظامی فاصله گرفته و وارد مرحله‌ای شده که می‌توان آن را مسابقه تاب‌آوری نامید؛ رقابتی که در آن هر طرف تلاش می‌کند هزینه‌های ادامه تقابل را برای طرف مقابل افزایش دهد.
اکوایران: اکنون دومین اقتصاد بزرگ جهان پس از دهه‌ها رشد بی‌سابقه که رهبرانی مانند ژو آن را هدایت کردند، در حال از دست دادن شتاب خود است؛ رهبرانی که با شجاعت چشم‌انداز «اصلاحات و گشایش» دنگ شیائوپینگ، رهبر ارشد چین، را اجرا کردند.
اکوایران: بلشویک‌ها خود حزبی منضبط، مخفی‌کار و به‌شدت ایدئولوژیک ساختند. آنها از طریق کمینترن تلاش کردند این الگو را در خارج از کشور بازتولید کنند. این تلاش‌ها در بیشتر کشورها شکست خورد؛ اما در چین موفق شد.
تنگه هرمز در سال‌های اخیر فقط یک مسیر حیاتی برای تجارت انرژی نبوده؛ به‌تدریج به یکی از مهم‌ترین اهرم‌های ژئوپلیتیکی ایران تبدیل شده است. اما پرسش اصلی این است که این اهرم تا چه زمانی می‌تواند کارآمد باقی بماند؟
در میانه بحران‌های اخیر منطقه، یک پرسش مهم‌تر از همیشه مطرح شده است: آیا کشورهای حاشیه خلیج فارس می‌توانند وابستگی خود به تنگه هرمز را کاهش دهند؟
در منطقه خاورمیانه، توافقی تازه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان شکل گرفته که می‌تواند نشانه‌ای از تغییر در معماری امنیتی منطقه باشد. «توافق‌نامه دفاع مشترک مکه» در شرایطی امضا شده که عربستان هم‌زمان با تهدیدهای امنیتی در یمن و تنش با گروه‌های همسو با ایران روبه‌رو است و بیش از گذشته به دنبال ایجاد یک شبکه امنیتی مکمل در کنار اتحاد خود با آمریکا است.
تنگه هرمز دیگر فقط یک مسیر دریایی میان ایران و جهان نیست؛ به یکی از گره‌های اصلی معادلات امنیتی و اقتصادی جهان تبدیل شده است. اما برای فهم آینده این منطقه، نمی‌توان آن را جدا از مجموعه بحران‌هایی دید که در نقاط مختلف جهان در حال شکل‌گیری است.
در حالی که تنش‌های نظامی در خلیج فارس، تنگه هرمز و باب‌المندب ادامه دارد، حمله پهپادی به دو کشتی ذخیره گاز در بندر دمیاط مصر، نگرانی‌ها درباره امنیت یکی دیگر از مهم‌ترین گلوگاه‌های تجارت جهانی را افزایش داده است.
