اکوایران: فروپاشی کم‌سابقه حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای این هفته، موجی از اتهام‌زنی و مقصر دانستن یکدیگر را در این حزب به راه انداخته است؛ موجی که عمدتاً کاخ سفید را هدف گرفته و شکاف‌های عمیق درون حزب را آشکار کرده است. در همین حال، نامزدهای احتمالی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ فرصت را برای مطرح کردن دیدگاه‌های خود و آماده شدن برای رقابت بر سر رهبری آینده حزب مغتنم شمرده‌اند.
رقابت جمهوری‌خواهان بر سر مقصر شکست
به نوشته بلومبرگ، پس از یک دهه سلطه تقریباً بی‌رقیب ترامپ بر حزب، نشانه‌های اولیه حاکی از آن است که نسل بعدی رهبران جمهوری‌خواه می‌خواهند این حزب را با تصویری متفاوت از آنچه ترامپ ساخته است، بازسازی کنند.
هرچند ترامپ همچنان از اختیارات اجرایی و امکان ادامه جنگ برخوردار است، مسیر قانون‌گذاری برای او دشوار شده و تأیید نامزدهایش در سنا نیز با موانع جدی روبه‌رو خواهد بود.
ران دی‌سانتیس، فرماندار فلوریدا که علاقه خود را به نامزدی در انتخابات ۲۰۲۸ چندان آشکار نکرده، تلاش کرد از عملکرد نسبتاً بهتر جمهوری‌خواهان در ایالت خود برای معرفی خویش به‌عنوان وارث سیاسی مناسب حزب استفاده کند. دی‌سانتیس در یک نشست خبری گفت: «بیایید درباره اتفاقی که دیشب افتاد صریح باشیم؛ آنچه در بسیاری از مناطق کشور رخ داد، چیزی نزدیک به انقراض سیاسی حزب جمهوری‌خواه بود.»
پس از آنکه نظرسنجی‌ها نشان دادند فساد دولتی یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های رأی‌دهندگان بوده است، دی‌سانتیس از کنگره خواست معاملات سهام توسط اعضای آن را ممنوع کند و این ممنوعیت را به قوه مجریه نیز گسترش دهد. به‌سختی می‌شد این اظهارات را چیزی جز کنایه‌ای به ترامپ تلقی کرد؛ رئیس‌جمهوری که بر اساس اسناد افشای اطلاعات مالی، در نخستین سال حضورش در کاخ سفید ده‌ها هزار معامله در بازار اوراق بهادار انجام داده است. کاخ سفید در پاسخ گفته است که سرمایه‌گذاری‌های ترامپ به‌طور مستقل مدیریت می‌شوند و هیچ‌گونه تعارض منافعی در این زمینه وجود ندارد.
تد کروز، سناتور تگزاس و یکی دیگر از چهره‌هایی که ممکن است در انتخابات ۲۰۲۸ نامزد جمهوری‌خواهان شود، نتیجه انتخابات را نوعی رد تاریخی سیاست‌های حزب توصیف کرد؛ واکنشی که به گفته او، از مخالفت عمومی با تعرفه‌های تجاری، جنگ خاورمیانه و ساخت‌وساز بی‌رویه مراکز داده ناشی شده است. کروز در پادکست خود گفت: «باید به حرف مردم گوش کنیم و به خواسته‌هایشان پاسخ بدهیم. باید از سیاست‌های اقتصادی‌ای دفاع کنیم که واقعاً زندگی مردم شاغل را بهتر می‌کنند و باید با پیامدهای تصمیماتمان روبه‌رو شویم. تگزاس آبی شده است.»
برخی دیگر از چهره‌های قدیمی حزب نیز فرصت را برای یادآوری هشدارهای قبلی خود مناسب دیدند. میت رامنی، نامزد جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۲، نیز حمایت نامزدهای حزب از تعرفه‌های تجاری ترامپ، جنگ‌های «شتاب‌زده» و «فساد آشکار» را از جمله اشتباهات سیاسی جمهوری‌خواهان دانست. او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «سیاست‌های بد و شخصیت بد، نتیجه سیاسی بدی به بار می‌آورند. امیدوارم مسیر اصلاح شود؛ هم به نفع کشور و هم به نفع حزب من.»
مسیر دشوار ونس برای رسیدن به ریاست‌جمهوری
در سوی دیگر، ترامپ روز چهارشنبه در پاسخ به پرسش خبرنگاران، اهمیت شکست جمهوری‌خواهان را کم‌رنگ جلوه داد و وجود هرگونه اختلاف میان خود و ونس را انکار کرد. یک منبع آگاه از طرز فکر ترامپ گفت رئیس‌جمهور فعلاً تمایلی به ایجاد تغییرات بزرگ ندارد. بااین‌حال، این منبع گفت تعدادی از کارکنان رده‌پایین‌تر دولت آماده‌اند سمت‌های خود را ترک کنند. در همین حال، برخی از متحدان ترامپ همچنان درباره آینده سوزی وایلز، رئیس دفتر کاخ سفید، گمانه‌زنی می‌کنند؛ هرچند ترامپ قبلاً گفته بود که او «برای مدت طولانی در اینجا خواهد ماند.»
ونس در ۲ نوامبر ۲۰۲۶ در فرودگاه اکسپرس یوجین اف. کرانز تولیدو در سوانتون، اوهایو، وارد یک گردهمایی انتخاباتی می‌شود/عکس از آوشیتدپرس
اما شاید این انتخابات بدترین سناریوی ممکن را برای جی‌دی ونس رقم زده باشد. او به‌شدت در ایالت اوهایو، زادگاه خود، به نفع نامزدهای جمهوری‌خواه تبلیغ کرده بود و ترامپ نیز در این تلاش‌ها همراه او بود. بااین‌حال، جمهوری‌خواهان هم در انتخابات فرمانداری این ایالت و هم در انتخابات ویژه سنا برای تعیین جانشین موقت خود ونس شکست خوردند. معاون رئیس‌جمهور اکنون با این واقعیت روبه‌روست که اگر بخواهد در سال ۲۰۲۸ نامزد ریاست‌جمهوری شود، باید با نام و کارنامه رئیس‌جمهوری نامحبوبی رقابت کند که همچنان ارتباط سیاسی و تشکیلاتی نزدیکی با او دارد. ضمن آنکه او حتی نتوانسته است رقابت‌های مهم انتخاباتی را در ایالت زادگاه خود به نفع حزبش به پایان برساند.
مگان هیز، از دستیاران سابق جو بایدن در کاخ سفید، در این باره گفت: «اگر معاون رئیس‌جمهور ونس بخواهد در سال ۲۰۲۸ نامزد ریاست‌جمهوری شود، مسیر بسیار دشواری پیش رو دارد. چه خوشش بیاید و چه نیاید، این دولت، دولت ترامپ و ونس است. رأی‌دهندگان سیاست‌های اقتصادی شکست‌خورده این دولت را رد کرده‌اند و نمی‌خواهند شاهد ادامه همان سیاست‌ها باشند. واقعاً دشوار است تصور کنیم ونس با چه پیامی می‌تواند وارد رقابت انتخاباتی شود که برای رأی‌دهندگان جذاب باشد.»
ونس در جریان سفرهای متعدد خود به اوهایو، از تبلیغات جنجالی ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری‌خواه فرمانداری، حمایت کرده بود. در نهایت، اکتون به نخستین نامزد دموکراتی تبدیل شد که طی ۲۰ سال گذشته توانست در انتخابات فرمانداری اوهایو پیروز شود. کریس کریستی، فرماندار سابق نیوجرسی که دو بار برای کسب نامزدی ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه تلاش کرده بود، در شبکه ایکس نوشت: «جی‌دی ونس به خاطر حمایت از ویوک و تبلیغات انتخاباتی او به یاد آورده خواهد شد. مردی که کتابی درباره کاتولیسیسم نوشته است. این یک رسوایی است.»
ترامپ روز چهارشنبه به خبرنگاران گفت که تا حدود زیادی با اظهارات ونس درباره ایران و اسرائیل موافق است؛ با این حال، تلویحاً احتمال داد که معاونش ممکن است اصلاً در انتخابات ۲۰۲۸ شرکت نکند. ترامپ گفت: «شاید او نامزد نشود. نمی‌دانم چه کسی قرار است نامزد شود.»
چه کسانی سوزی وایلزِ بعدی خواهند شد؟
نیوزویک در گزارش خود پیرامون اختلافات درونی جمهوری‌خواهان می‌نویسد که دونالد ترامپ نخستین تغییر مهم مدیریتی خود را پس از شکست سنگین حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای اعلام کرده است. او سوزی وایلز، رئیس دفتر کاخ سفید، را کنار گذاشته و استیون میلر را جایگزین او کرده است. این جابه‌جایی پرسش‌های تازه‌ای را درباره سرنوشت دیگر مقام‌هایی که ممکن است در ادامه از دولت ترامپ کنار گذاشته شوند، مطرح کرده است.
طرح از نیوزویک
این تغییر همچنین پرسش‌هایی را درباره جهت‌گیری دولت ترامپ تحت مدیریت میلر مطرح کرده است. میلر استراتژیست بانفوذ محافظه‌کار و یکی از چهره‌های تأثیرگذار در مهم‌ترین تصمیمات سیاست داخلی دولت، به‌ویژه در حوزه مهاجرت، بوده است؛ اما گمانه‌زنی‌ها به دفتر رئیس‌جمهور محدود نمی‌شود.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، بار دیگر با شایعاتی درباره آینده سیاسی خود و احتمال نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ روبه‌رو شده است. پیت هگست، وزیر دفاع، نیز به دلیل پرسش‌ها و انتقادها درباره سیاست دولت در قبال ایران تحت فشار قرار گرفته و قرار است با بازگشت نمایندگان به کنگره در هفته آینده، طرح استیضاح او مطرح شود. حتی جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، نیز در روزهای اخیر علناً تلاش کرده است مواضع خود را درباره جنگ از مواضع ترامپ متمایز کند. کش پاتل، رئیس اف‌بی‌آی، هاوارد لاتنیک، وزیر بازرگانی و شان دافی، وزیر حمل‌ونقل، نیز از دیگر مقام‌هایی هستند که باید تحولات مربوط به آینده آن‌ها را زیر نظر داشت.
ترامپ در ابتدا تأکید کرده بود که پس از نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای قصد ندارد تغییرات گسترده‌ای در کابینه خود ایجاد کند. او سه‌شنبه‌شب در مصاحبه‌ای با برت بایر، مجری شبکه فاکس‌نیوز، مستقیماً با این پرسش روبه‌رو شد که آیا پس از شکست جمهوری‌خواهان قصد دارد اعضای کابینه را تغییر دهد یا خیر. ترامپ پاسخ داد: «نه، فکر نمی‌کنم. این مسئله هیچ ارتباطی با کابینه من نداشت.»
اکنون دیگر مسئله این نیست که آیا ترامپ تغییراتی در دولت خود ایجاد خواهد کرد یا خیر؛ مسئله اصلی این است که آیا تصمیم اخیر او نشانه آغاز بازسازی گسترده‌تری در ساختار دولت است و آیا رقابت بر سر جانشینی سیاسی در حزب جمهوری‌خواه، در حالی که ترامپ هنوز در کاخ سفید حضور دارد، عملاً آغاز شده است؟
پیت هگست؛ قربانی احتمالی برای کاهش فشارها
پیت هگست ممکن است یکی از مقام‌های ارشد بعدی باشد که دولت را ترک می‌کند. نامحبوب بودن جنگ با ایران، که از سوی رأی‌دهندگان یکی از عوامل شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای عنوان شده، وزیر دفاع را به‌ویژه در موقعیت آسیب‌پذیری قرار داده است. او همچنین به دلیل نحوه مدیریت وزارت دفاع با انتقادهای گسترده‌تری روبه‌روست؛ از جمله برکناری شماری از افسران ارشد ارتش، جنجال مربوط به گروه گفت‌وگوی محرمانه در پیام‌رسان سیگنال و پرسش‌هایی درباره عملیات نظامی علیه شناورهای مظنون به قاچاق مواد مخدر در نزدیکی ونزوئلا.
هگست بیرون از ساختمان پنتاگون در واشنگتن دی. سی. در 15 ژانویه 2026/عکس از آسوشیتدپرس
گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد ترامپ پس از شکست جمهوری‌خواهان، از مشاوران و متحدان خود درباره باقی ماندن هگست در سمت وزارت دفاع پرس‌وجو کرده است؛ بااین‌حال، ممکن است تصمیم‌گیری درباره آینده هگست در نهایت از اختیار رئیس‌جمهور خارج شود. توماس مَسی، نماینده جمهوری‌خواه کنگره، اعلام کرده است که قصد دارد از هفته آینده طرح استیضاح وزیر دفاع را ارائه کند.
کاترین دان تنپاس، پژوهشگری که درباره انتصابات و جابه‌جایی کارکنان دولت‌های ریاست‌جمهوری تحقیق می‌کند، به نیوزویک گفت ترامپ ممکن است برای جلوگیری از برگزاری جلسات استماع و تحقیقات احتمالی کنگره و همچنین روند استیضاح هگست، تصمیم بگیرد او را برکنار کند؛ به‌ویژه با توجه به اینکه دموکرات‌ها از ماه ژانویه کنترل کنگره را در اختیار خواهند گرفت.
بااین‌حال، ترامپ روز جمعه در پاسخ به این پرسش که آیا همچنان به هگست اعتماد دارد، به برنامه ۶۰ دقیقه گفت: «بله.» او همچنین از عملکرد نظامی دولتش دفاع کرد و مدعی شد: «ما دو جنگ را برده‌ایم. ونزوئلا را شکست داده‌ایم و تاکنون میلیاردها و میلیاردها و میلیاردها دلار را از بین برده‌ایم.»
کنار رفتن هگست می‌تواند پیامد سیاسی مهمی داشته باشد؛ زیرا به ترامپ اجازه می‌دهد نشان دهد که انتقادهای فزاینده را جدی گرفته و قصد دارد به آن‌ها پاسخ دهد، بی‌آنکه مسئولیت تصمیمات راهبردی‌ای را بپذیرد که جنگ با ایران را به یک هزینه سیاسی سنگین برای دولتش تبدیل کرده‌اند.
مارکو روبیو؛ خروجی که ممکن است با انتخابات ۲۰۲۸ ارتباط داشته باشد
مارکو روبیو نیز ممکن است یکی دیگر از چهره‌های سرشناسی باشد که دولت را ترک می‌کند؛ البته به دلایلی کاملاً متفاوت. وزیر خارجه آمریکا از هم‌اکنون به‌عنوان یکی از نامزدهای احتمالی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ مطرح است و گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال کناره‌گیری او از دولت برای آماده‌سازی مقدمات یک کارزار انتخاباتی افزایش یافته است. خروج از دولت همچنین می‌تواند به روبیو فرصت دهد تا خود را از جنگ هرچه نامحبوب‌تر با ایران و پیامدهای سیاسی گسترده‌تر عملکرد کاخ سفید ترامپ جدا کند.
روبیو در حال صحبت با رسانه‌ها در فرودگاه ابوظبی در 23 ژانویه 2026/عکس از آسوشیتدپرس
برخلاف احتمال برکناری هگست، خروج روبیو احتمالاً بیشتر ناشی از جاه‌طلبی‌های سیاسی شخصی او و نزدیک شدن رقابت بر سر جانشینی ترامپ در حزب جمهوری‌خواه خواهد بود تا تلاش رئیس‌جمهور برای ایجاد تغییر در کابینه. روبیو مدت‌هاست یکی از نامزدهای جدی جمهوری‌خواهان برای ریاست‌جمهوری محسوب می‌شود و رابطه سیاسی او با جی‌دی ونس می‌تواند به یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده در رقابت‌های درون‌حزبی سال ۲۰۲۸ تبدیل شود.
یک منبع آگاه در واشنگتن که از متحدان روبیو محسوب می‌شود، به روزنامه ایندیپندنت گفت: «کاملاً منطقی است که او از سمت خود کناره‌گیری کند و دولت را ترک کند. روبیو در حال حاضر نامزد پیشتاز برای کسب نامزدی حزب جمهوری‌خواه است. او قطعاً از ونس جلوتر است. اما تا زمانی که وزیر خارجه است نمی‌تواند وارد رقابت انتخاباتی شود و ادامه حضورش در دولتی که به‌تدریج نامحبوب‌تر می‌شود، تنها به موقعیت انتخاباتی او آسیب خواهد زد.»
دیلن جانسون، دستیار وزیر خارجه در امور دیپلماسی عمومی جهانی، به نیوزویک گفت: «این خبر کاملاً و از اساس جعلی است و بر مبنای اظهارات منابع ناشناس، در حد و اندازه یک نشریه زرد است. وزیر خارجه هیچ صحبتی درباره ترک سمت خود نداشته و مدت‌ها پس از آنکه این خبر جعلی به‌عنوان یک شایعه بی‌اساس افشا شود، با افتخار به خدمت در دولت رئیس‌جمهور ترامپ ادامه خواهد داد.»
با این وجود، انگیزه‌های سیاسی روبیو در حال تغییر است. ماندن در کابینه به معنای ادامه دفاع از دولتی است که جایگاه سیاسی آن به‌شدت تضعیف شده است. در مقابل، خروج از دولت می‌تواند به او فرصت دهد تا هویتی سیاسی مستقل‌تر برای خود ایجاد کند.
کش پاتل؛ رئیس اف‌بی‌آی زیر فشار فزاینده
کش پاتل نیز باید در فهرست مقام‌هایی قرار گیرد که آینده‌شان پس از انتخابات زیر سؤال رفته است؛ هرچند موقعیت او با اعضای کابینه تفاوت دارد. رئیس اف‌بی‌آی در ماه‌های گذشته با انتقادهای مستمری درباره نحوه مدیریت این نهاد، تصمیمات مربوط به کارکنان و میزان استفاده از سازمان برای پیشبرد اولویت‌های سیاسی ترامپ روبه‌رو بوده است.
کش پاتل، رئیس اف‌بی‌آی، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در جریان جلسه استماع کمیته قضایی سنا درباره نظارت بر دفتر تحقیقات فدرال، در واشنگتن شهادت می‌دهد/عکس از آسوشیتدپرس
پاتل در ماه سپتامبر در جلسه کمیته قضایی سنا حاضر شد و قانون‌گذاران درباره برکناری کارکنان باتجربه اف‌بی‌آی، تحقیقات مربوط به مخالفان سیاسی ترامپ، تغییرات پیشنهادی در معیارهای استخدام و احتمال اعزام مأموران فدرال به مراکز رأی‌گیری از او سؤال کردند. چاک گراسلی، رئیس جمهوری‌خواه این کمیته، نیز پرسش‌هایی را مطرح کرد؛ هرچند جمهوری‌خواهان کمیته عموماً رویکرد حمایتی‌تری نسبت به دموکرات‌ها در قبال پاتل داشتند.
پاتل از عملکرد خود دفاع کرد و گفت که در تلاش است با سیاسی‌سازی این نهاد در گذشته مقابله کند. در مقابل، منتقدان معتقدند که اقدامات خود او موجب سیاسی‌تر شدن اف‌بی‌آی شده است. خبرگزاری رویترز در ماه آوریل گزارش داده بود که دولت درباره احتمال خروج پاتل، دنیل دریسکول، وزیر ارتش، و لوری چاوز-درمر، وزیر کار، گفت‌وگوهایی انجام داده است. در آن زمان هنوز تصمیم نهایی در این زمینه اتخاذ نشده بود.
همچنین پس از شکست جمهوری‌خواهان، پیام‌رسانی اقتصادی دولت اهمیت بیشتری پیدا کرده است؛ به‌ویژه در زمینه تورم، هزینه‌های زندگی، قیمت انرژی و پیامدهای جنگ با ایران. این مسئله ممکن است مقام‌های ارشد اقتصادی دولت را نیز در معرض فشار قرار دهد؛ به‌خصوص اگر ترامپ تصمیم بگیرد برای نشان دادن تغییر مسیر، برخی از مسئولان اقتصادی خود را کنار بگذارد.
گام بعدی ترامپ چیست؟
جان تی. وولی، استاد بازنشسته علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا در سانتا باربارا و یکی از مدیران پروژه ریاست‌جمهوری آمریکا، پیش از اعلام کناره‌گیری وایلز به نیوزویک گفت یک رئیس‌جمهور با رویکرد متعارف‌تر ممکن است پس از چنین شکستی، مقام‌هایی را که مسئول ناکامی‌ها شناخته می‌شوند یا به یک بار سیاسی برای دولت تبدیل شده‌اند، برکنار کند.
دونالد ترامپ در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در تالار شرقی کاخ سفید در واشنگتن سخنرانی می‌کند/عکس از آسوشیتدپرس
او از هگست، پاتل، پیتر ناوارو، مشاور سابق کاخ سفید، لاتنیک، جیمیسون گریر، نماینده تجاری آمریکا، اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری، و رابرت اف. کندی جونیور، وزیر بهداشت، به‌عنوان افرادی نام برد که ممکن است در معرض بررسی و انتقاد قرار بگیرند. وولی گفت: «اما او برای این افراد باید جایگزین‌هایی پیدا کند که بتوانند تأیید کنگره را به دست آورند. علاوه بر این، دونالد ترامپ باید نشانه‌هایی از تغییر در سیاست‌هایش ارائه دهد.»
وولی همچنین هشدار داد که لزوماً همه کناره‌گیری‌ها با تصمیم مستقیم ترامپ انجام نخواهد شد. برخی از اعضای دولت ممکن است خودشان به این نتیجه برسند که دیگر تمایلی به ادامه فعالیت ندارند. او گفت: «برخی افراد صرفاً به این دلیل که دیگر تحمل ادامه شرایط را ندارند، کشتی را ترک خواهند کرد.» به گفته او، بدون تردید چنین افرادی در دولت حضور دارند و ممکن است حتی برخی از اعضای حلقه مرکزی کاخ سفید نیز در این دسته قرار بگیرند.
در مقابل، وولی احتمال دیگری را نیز مطرح کرد: اینکه ترامپ تصمیم بگیرد از تغییرات گسترده مدیریتی خودداری کند و به‌جای آن، کنترل دموکرات‌ها بر کنگره را به ابزاری سیاسی برای بسیج حامیانش تبدیل کند. در چنین شرایطی، او می‌تواند خود را مدافع کشور در برابر سیاست‌های خطرناک مخالفان سیاسی‌اش معرفی کند. این سناریو به آن معناست که کنار رفتن وایلز ممکن است صرفاً یک تغییر محدود در مدیریت کاخ سفید باشد و نه آغاز بازسازی گسترده ساختار دولت.
سابقه تاریخی؛ شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای و تغییرات در کاخ سفید
رؤسای‌جمهور آمریکا به‌ندرت پس از شکست‌های بزرگ در انتخابات میان‌دوره‌ای بدون بازنگری در ساختار سیاسی و مدیریتی خود به کار ادامه می‌دهند. بااین‌حال، سوابق تاریخی نشان نمی‌دهد که هر شکست انتخاباتی الزاماً به برکناری گسترده اعضای کابینه منجر شود.
دونالد ترامپ در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در تالار شرقی کاخ سفید در واشنگتن سخنرانی می‌کند/عکس از آسوشیتدپرس
تنپاس به نیوزویک گفت که در تحقیقات خود، تغییرات و خروج اعضای کابینه دولت‌های مختلف از زمان رونالد ریگان تاکنون را بررسی کرده است. یافته‌های او نشان می‌دهد که تغییرات گسترده در کابینه پس از شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای دوره دوم ریاست‌جمهوری، نسبتاً نادر است. برای مثال، رونالد ریگان پس از رسوایی ایران-کنترا از کاسپار واینبرگر، وزیر دفاع، خواست که از سمت خود کناره‌گیری کند.
جرج دبلیو بوش نیز پس از انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۰۶، در شرایطی که انتقادها از جنگ عراق افزایش یافته بود، دونالد رامسفلد، وزیر دفاع، را کنار گذاشت. باراک اوباما هم در سال ۲۰۱۴، تا حدی به دلیل اختلافات میان چاک هیگل، وزیر دفاع، و کارکنان کاخ سفید، از او خواست که سمت خود را ترک کند.
تنپاس تأکید کرد که هیچ‌یک از این نمونه‌ها به معنای خروج دسته‌جمعی اعضای کابینه نبود. او گفت: «از نظر تاریخی، خروج گسترده مقام‌ها اتفاق رایجی نیست. ممکن است یک یا دو عضو کابینه را از دست بدهید و شاید مدتی بعد رئیس دفتر کاخ سفید هم کنار برود، اما معمولاً با یک خروج دسته‌جمعی بزرگ روبه‌رو نیستیم.»
شاید نزدیک‌ترین نمونه تاریخی برای مقایسه با شرایط کنونی، تجربه خود ترامپ در سال ۲۰۱۸ باشد. پس از آنکه جمهوری‌خواهان کنترل مجلس نمایندگان را از دست دادند، اعلام شد که جان کلی، رئیس دفتر کاخ سفید، در ماه دسامبر از سمت خود کناره‌گیری خواهد کرد. میک مالوانی به‌عنوان رئیس دفتر موقت منصوب شد و چند مقام ارشد دیگر دولت نیز در همان دوره کاخ سفید را ترک کردند.
بااین‌حال، تنپاس تأکید کرد که دولت اول ترامپ از نظر میزان خروج کارکنان ارشد، در مقایسه با دولت‌های مدرن دیگر یک استثنا محسوب می‌شد. دولت دوم او نیز با نرخ بالایی از جابه‌جایی و خروج کارکنان روبه‌رو بوده است؛ هرچند این تغییرات توجه عمومی کمتری را به خود جلب کرده‌اند. او همچنین میان خروج اعضای کابینه و خروج کارکنان ارشد کاخ سفید تفاوت قائل شد. به گفته او، اگرچه ترامپ در میان دستیاران ارشد خود با خروج و جابه‌جایی‌های قابل‌توجهی روبه‌رو بوده، کابینه او در مقایسه با دولت اولش ثبات بیشتری داشته است؛ بااین‌حال، تنپاس هشدار داد که تحقیقات نشان می‌دهند کنار گذاشتن دستیاران جنجالی لزوماً به افزایش محبوبیت رئیس‌جمهور منجر نمی‌شود.
