ظرفیت جذب، سه رکنِ اصلی دارد: نظام آموزشی قوی، مؤسسات کارآمد، و زیرساختهای مالی مناسب. هرچقدر این ارکان تقویت شوند، امکان شناخت، یادگیری و بهکارگیری مؤثر فناوریهای خارج از مرزها بیشتر میشود و از مزیتِ عقبماندگی به سرعت بهرهبرداری میگردد. برعکس، اگر نهادی مطلوب، فناوری نامناسب و بازاری ناکارآمد وجود داشته باشد، مسیر توسعه کندتر میشود و فناوری به بنبست میرسد.
این چارچوب نشان میدهد که فناوری و توسعه اقتصادی به هم پیوستهاند و موفقیت فقط به نوآوری خالص نیست بلکه به توانِ جذب و مدیریت فناوری نیز بستگی دارد. نکته جالب اینجاست که با وجود موانع، رشد بلندمدت کشورها اغلب به سطح کشورهای پیشرفته نزدیک میشود؛ با این حال فاصله درآمدی دائماً برقرار میماند.
مقاله همچنین نقش عبور از تقلید به نوآوری را تشریح میکند: هر زمان که فناوری به حداکثر تقلید برسد، گذار به نوآوری ضروری میشود تا سرنوشت توسعه رقم بخورد. در نهایت، نتیجه روشن است: تکنولوژی گوی جادویی نیست؛ شرطِ بهکارگیریِ مؤثرِ آن، آمادهسازیِ نهادی، آموزشی و بازارهای کار است.
