دنیای اقتصاد در سرمقاله امروز خود به قلم جعفرخیرخواهان نوشت، پس از تنشهای اخیر منطقه، خاورمیانه وارد نوعی «صلح سرد» شده؛ وضعیتی که نه حاصل دوستی، بلکه نتیجه ترس از هزینههای سنگین اقتصادی و امنیتی جنگ برای همه طرفهاست. نویسنده با استفاده از مفاهیم نظریه بازیها توضیح میدهد که ایران اکنون در نقطهای قرار گرفته که باید تصمیم بگیرد از موقعیت ژئوپلیتیک خود برای «ایجاد ترس» استفاده کند یا برای «خلق ارزش اقتصادی.»
به اعتقاد این تحلیل، اگر ایران فقط بر تهدید بستن تنگه هرمز تکیه کند، جهان بهمرور مسیرهای جایگزین طراحی خواهد کرد. اما اگر بتواند امنیت تنگه را بهعنوان یک مزیت پایدار عرضه کند، هرمز از یک «گلوگاه نظامی» به «سکوی اقتصادی» تبدیل میشود. راهبرد پیشنهادی، توسعه هابهای انرژی، لجستیک، پالایشگاهها و کریدورهای تجاری در سواحل مکران و هرمز است؛ بهگونهای که منافع قدرتهای بزرگ به ثبات این منطقه گره بخورد.
در این نگاه، ایران باید از بازیگری که میتواند نظم را برهم بزند، به بازیگری تبدیل شود که «ثبات» را مدیریت میکند؛ چون در نظم جدید جهانی، سود اصلی نه در تولید ناامنی، بلکه در فروش امنیت و پیشبینیپذیری است.
