در شرایطی که بخش مهمی از ماشینآلات موردنیاز معادن از خارج تأمین میشود، فعالان این صنعت همچنان با محدودیتهای واردات، تعرفهها و دشواریهای تأمین ارز مواجهاند. نتیجه این وضعیت، کند شدن روند نوسازی ناوگان معدنی و افزایش فشار بر معادنی است که برای ادامه فعالیت به تجهیزات جدید و کارآمد نیاز دارند.
مسئله فقط واردات چند دستگاه نیست. صنعت معدن جهان با سرعت به سمت ماشینآلات هوشمند، اتوماسیون، پایش دیجیتال و فناوریهایی حرکت میکند که میتوانند مصرف انرژی و هزینه تولید را کاهش دهند و ایمنی عملیات را افزایش دهند. اگر دسترسی معادن ایران به این فناوریها محدود بماند، شکاف میان بهرهوری معادن داخلی و استانداردهای جهانی میتواند عمیقتر شود.
به این ترتیب، سیاستهای تعرفهای و محدودیتهای وارداتی، از یک مسئله تجاری فراتر رفته و به مسئلهای برای آینده تولید معدنی کشور تبدیل شدهاند؛ جایی که نوسازی دیگر یک انتخاب نیست، بلکه پیششرط حفظ توان رقابتی معادن است.
