ضریب جینی کل کشور از ۰.۳۸۷۰ در سال ۱۴۰۳ به ۰.۳۸۴۹ در سال ۱۴۰۴ رسیده است. در مناطق شهری نیز این شاخص اندکی کاهش یافته، اما در مناطق روستایی از ۰.۳۵۳۲ به ۰.۳۵۴۳ افزایش پیدا کرده است.
در توزیع دهکی نیز سهم ۱۰ درصد پرهزینه‌ترین خانوارها از ۳۰.۷۹ درصد به ۳۰.۳۶ درصد کاهش یافته، در حالی که سهم دهک اول از ۲.۳۲ درصد به ۲.۳۷ درصد رسیده است. نسبت متوسط هزینه ۱۰ درصد بالای جامعه به ۱۰ درصد پایین نیز از ۱۳.۲۵ به ۱۲.۸۲ کاهش داشته است.
شاخص‌های پالما، تیل و اتکینسون نیز در سطح کشور کاهش یافته‌اند؛ مجموعه‌ای از اعداد که نشان می‌دهد فاصله نسبی میان گروه‌های مختلف هزینه‌ای کمی کمتر شده است.
اما یک نکته مهم وجود دارد: این شاخص‌ها عمدتاً نحوه توزیع هزینه را اندازه می‌گیرند، نه سطح واقعی رفاه. اگر هزینه یا درآمد خانوارها کاهش پیدا کند، ممکن است نابرابری آماری کمتر شود، بدون اینکه قدرت خرید خانوارها افزایش یافته باشد.
بنابراین، کاهش نابرابری در سال ۱۴۰۴ را نباید معادل بهبود رفاه دانست؛ برای قضاوت درباره وضعیت معیشت، باید این ارقام را در کنار تورم، درآمد واقعی، قدرت خرید و شاخص‌های فقر بررسی کرد.
