تحریم‌های جدید آمریکا با هدف قرار دادن مسیرهای غیرمستقیم همکاری خارجی، تأمین قطعات و فناوری صنعت خودروی ایران را دشوارتر می‌کنند. تداوم این محدودیت‌ها می‌تواند هزینه تولید را افزایش دهد و به کاهش کیفیت، افت تولید و گرانی خودرو منجر شود. بنابراین،…
وقتی از نیروی انسانی مازاد در صنعت خودروی ایران حرف می‌زنیم، ممکن است تصور شود این مسئله یکی از مشکلات خاص اقتصاد ایران است؛ اما تجربه صنعت خودروی آلمان نشان می‌دهد که حتی یکی از صنعتی‌ترین اقتصادهای جهان هم با چالش مشابهی روبه‌روست.
صنعت خودروی جهان در حال ورود به مرحله‌ای جدید از رقابت است؛ مرحله‌ای که در آن سیاست صنعتی، امنیت زنجیره تأمین و رقابت‌پذیری اقتصادی بیش از هر زمان دیگری به یکدیگر گره خورده‌اند.
وقتی صحبت از صنعت خودرو به میان می‌آید بسیاری از افراد راه نجات را در تقلید از نمونه‌های موفق دنیای خودرو جست و جو می‌کنند.
یک سال از خصوصی‌سازی ایران‌خودرو گذشته؛ تصمیمی که قرار بود صنعت خودرو را وارد فصل تازه‌ای کند. حالا زمان ارزیابی است.
صنعت خودروسازی در جهان به‌عنوان «لوکوموتیو صنایع» شناخته می‌شود؛ صنعتی که با ده‌ها بخش اقتصادی پیوند مستقیم دارد و تحولات آن می‌تواند مسیر بسیاری از صنایع را تغییر دهد.
در روزهایی که ونزوئلا دوباره ترند رسانه‌ای شده، سرمایه‌گذاری صنعت خودروی ایران در این کشور یادآور رویاهایی است که به واقعیت تبدیل نشدند. خط تولیدی که قرار بود نماد حضور ایران در آمریکای لاتین باشد، نهایتاً به نماد سرمایه‌ای تبدیل شد که بازنگشت.
با گذشت بیش از دو دهه از انعقاد قرارداد ال90 که حواشی زیادی داشت، کمتر کسی به مفاد آن دسترسی دارد، بنابراین مشخص نیست دقیقا چند درصد از اهداف آن عملی شد.
وقتی خطوط تولید با ماشین‌آلات دو دهه قبل می‌چرخد، نتیجه روشن است؛ نمی‌توان از چنین زیرساختی انتظار محصول رقابتی داشت.
بازار خودرو کشور این روزها تحت تاثیر عوامل مختلف به خصوص رشد نرخ ارز و صعود انتظارات تورمی، اوج گرفته و همزمان، سفره رانت (اختلاف کارخانه و بازار قیمت خودروها) نیز گسترده‌تر شده است.
