در سال‌های اخیر، کریدورهای ترانزیتی از یک موضوع تخصصی حمل‌ونقل به یکی از مهم‌ترین محورهای رقابت اقتصادی و ژئوپلیتیکی کشورها تبدیل شده‌اند. تغییر مسیرهای سنتی تجارت، توسعه بنادر، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های لجستیکی و تلاش کشورها برای تبدیل شدن به هاب‌های منطقه‌ای، نشان می‌دهد که آینده تجارت جهانی بیش از هر زمان دیگری به شبکه‌های حمل‌ونقل و ترانزیت وابسته است.

ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی منحصربه‌فرد خود، در نقطه اتصال شرق و غرب و همچنین شمال و جنوب قرار گرفته و ظرفیت قابل توجهی برای ایفای نقش در این معادلات دارد. با این حال، بخشی از این ظرفیت در سال‌های گذشته به دلایل مختلف از جمله کمبود زیرساخت‌ها، ناتمام ماندن پروژه‌های کلیدی و چالش‌های لجستیکی، کمتر از ظرفیت واقعی مورد استفاده قرار گرفته است.

در گفت‌وگو با پیمان سنندجی، رئیس کمیسیون حمل‌ونقل اتاق تهران، به بررسی آخرین تحولات کریدورهای منطقه، فرصت‌های جدید ترانزیتی، نقش پاکستان در معادلات جدید حمل‌ونقل، ظرفیت‌های بندر چابهار و چالش‌های توسعه حمل‌ونقل ریلی کشور پرداخته‌ایم.

پرسش اصلی این است؛ آیا ایران می‌تواند از تغییر نقشه تجارت منطقه به نفع خود استفاده کند یا رقبا زودتر جایگاه خود را در کریدورهای جدید تثبیت خواهند کرد؟ پاسخ این سوال تا حد زیادی به سرعت تصمیم‌گیری و تکمیل زیرساخت‌های لجستیکی کشور وابسته است.