اختلال در بنادر جنوبی و توقف مسیرهای سنتی حملونقل، زنجیره تجارت کشور را با چالش جدی مواجه کرده است.
انباشت حجم قابلتوجهی از کالاها در مسیرهای واسطهای و محدودیت در جابهجایی آنها نشان میدهد که اتکا به مسیرهای محدود و زیرساختهای ناکافی، تا چه اندازه میتواند هزینهزا و زمانبر باشد. در این شرایط، هر روز تأخیر بهمعنای بلوکه شدن سرمایه و کاهش کارایی اقتصاد است.
عبور از این وضعیت، نیازمند نگاه راهبردی به توسعه زیرساختهاست؛ از تقویت بنادر شمالی و تجهیز پسکرانهها گرفته تا گسترش شبکه ریلی و تسهیل مسیرهای ترانزیتی. افزایش سرعت گردش سرمایه، کلید بهبود بهرهوری و کاهش فشارهای تورمی است و این امر بدون ایجاد اطمینان برای سرمایهگذاران و حمایت مؤثر دولت، محقق نخواهد شد
