بازار فروش مسکن تهران چه تصویری دارد؟ برای پاسخ به این پرسش، نزدیک به ۲۰ هزار آگهی فروش خانه در هر ۲۲ منطقه تهران را زیر ذرهبین بردهایم؛ دادههایی که ساختمانهای ساختهشده از سال ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۵ را پوشش میدهد. در این بررسی، منطقه ۵ با ۲۵۳۵ آگهی بیشترین سهم را در نمونه دارد و پس از آن مناطق ۱۰، ۴ و ۲ قرار گرفتهاند. در سوی دیگر، منطقه ۱۹ با ۱۷۵ آگهی کمترین حضور را در بازار فروش داشته است.
نزدیک به ۲۰ هزار آگهی فروش مسکن در ۲۲ منطقه تهران را بررسی کردیم؛ دادههای خام این بررسی از سوی گروه دادهای دنیای اقتصاد تهیه شده است و مجموعهای گسترده از خانهها و آپارتمانهای عرضهشده در بازار فروش را شامل میشود که سال ساخت آنها از ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۵ را دربرمیگیرد. آگهیها بر اساس سال ساخت در چهار گروه دهه ۷۰، ۸۰، ۹۰ و ۱۴۰۰ دستهبندی شدند تا علاوه بر جغرافیای عرضه، تفاوت میان نسلهای مختلف ساختمانهای حاضر در بازار فروش نیز بررسی شود.از همان ابتدا باید توجه داشت؛این نمونه، تصویری از کل موجودی مسکن تهران نیست. آنچه بررسی شده، خانههایی است که در مقطع مورد مطالعه برای فروش آگهی شدهاند. بنابراین نتایج این بررسی نشان میدهد در بازار فروش مسکن تهران چه نوع واحدهایی، در کدام مناطق و با چه سن و متراژی در حال عرضهاند. این تمایز بهویژه هنگام مقایسه ساختمانهای قدیمی و جدید اهمیت پیدا میکند؛ چراکه احتمال ورود یک واحد مسکونی به بازار فروش لزوما در همه سنین بنا و همه متراژها یکسان نیست.
گاهی در تحلیلهای آماری، حتی در اختیار داشتن طیف گستردهای از دادهها هم برای رسیدن به یک نتیجه درست کافی نیست. غفلت از جزئیاتی که شاید در نگاه اول کماهمیت به نظر برسند، میتواند تصویری دور از واقعیت ایجاد کند. بررسی نزدیک به ۲۰ هزار داده خام از آگهیهای فروش مسکن در مناطق ۲۲گانه تهران، ما را با چنین موقعیتی روبهرو کرد. در مقایسه قیمت خانهها بر اساس سن بنا، در منطقه ۲۱ با یک نتیجه غیرمنتظره مواجه شدیم. در محاسبات اولیه، خانههای ساختهشده در دهه ۸۰ و ۹۰ گرانتر از ساختمانهای دهه ۱۴۰۰ دیده میشدند؛ اما بررسی دقیقتر و مقایسه دادهها در سطح محله، تصویر دیگری از بازار مسکن این منطقه نشان داد.
بررسی نزدیک به ۲۰ هزار آگهی فروش مسکن در ۲۲ منطقه تهران نشان میدهد اندازه خانههایی که امروز در بازار پایتخت برای فروش گذاشته شدهاند، از منطقهای به منطقه دیگر تفاوت زیادی دارد. دادههای خام این بررسی که از سوی گروه دادهای دنیای اقتصاد تهیه شده، نشان میدهد میانگین متراژ واحدهای عرضهشده از حدود ۶۲ مترمربع در منطقه ۱۰ شروع میشود و در منطقه یک به نزدیک ۱۸۷ مترمربع میرسد؛ یعنی خانههای عرضهشده در منطقه یک بهطور متوسط حدود سه برابر منطقه ۱۰ متراژ دارند.اما تفاوت متراژ فقط به محل قرار گرفتن خانه محدود نمیشود. وقتی آگهیها را بر اساس سال ساخت بررسی میکنیم، نتیجه جالب دیگری به دست میآید؛ خانههای جدیدتری که امروز برای فروش عرضه شدهاند، برخلاف تصور رایج، لزوما کوچکتر نیستند. متوسط متراژ فایلهای مربوط به ساختمانهای دهه ۱۴۰۰ به ۱۱۵.۴ مترمربع میرسد و حتی از متوسط متراژ ساختمانهای دهههای قبل حاضر در بازار بیشتر است.
آیا ارزانتر شدن وام مسکن واقعاً خرید خانه را برای مردم آسانتر میکند؟ تجربه آمریکا نشان میدهد پاسخ همیشه مثبت نیست. آمریکا یکی از توسعهیافتهترین نظامهای تأمین مالی مسکن در جهان را دارد و سالها سیاستگذاران تلاش کردهاند با کاهش هزینه وام و تسهیل دسترسی به اعتبار، قدرت خرید خانوارها را افزایش دهند. اما برخی مطالعات اقتصادی هشدار میدهند که اگر مشکل اصلی بازار، کمبود عرضه مسکن باشد، وام ارزانتر ممکن است به جای حل مشکل، بخشی از آن را تشدید کند.
اکوایران برای بررسی وضعیت قیمت آپارتمانهای قدیمیساز در شرق تهران، فایلهای فروش مربوط به واحدهای ساختهشده در دهه ۷۰ را در چند روز اخیر مرداد ۱۴۰۵ بررسی کرده است. در میان مناطق شرقی پایتخت، تعداد فایلهای مربوط به این گروه سنی در مناطق ۴، ۸، ۱۳ و ۱۴ بیشتر بود؛ از این رو ۱۰۰ فایل فروش در این چهار منطقه مورد بررسی قرار گرفت. متوسط قیمت پیشنهادی هر مترمربع از حدود ۱۲۹ میلیون تومان در منطقه ۱۴ تا بیش از ۲۱۲ میلیون تومان در منطقه ۴ متغیر است.
آیا قیمتگذاری دلاری، عامل اصلی گرانی مسکن است یا تنها نشانهای از بیثباتی اقتصادی؟ این پرسشی است که همزمان با نوسان نرخ ارز، بار دیگر در بازار مسکن ایران مطرح میشود. برای پاسخ به این سؤال، نگاهی به تجربه آرژانتین میتواند تصویری روشنتر از رابطه میان دلار، تورم و بازار اجاره ارائه دهد.
تازهترین گزارش مرکز آمار ایران از شاخص قیمت نهادههای ساختمانهای مسکونی شهر تهران نشان میدهد در بهار ۱۴۰۵ از شدت جهش فصلی هزینه ساخت نسبت به زمستان ۱۴۰۴ کاسته شده، اما فشار تورمی همچنان سنگین است. شاخص کل نهادههای ساختمانی در بهار به ۳۳۶.۴ رسید؛ به این معنا که قیمت نهادهها تنها در یک فصل ۲۰.۷ درصد افزایش یافت. این رقم در زمستان ۱۴۰۴ برابر با ۳۶ درصد بود. بنابراین تورم فصلی طی یک فصل ۱۵.۳ واحد درصد کاهش یافته است. تورم نقطه به نقطه این شاخص نسبت به بهار سال گذشته ۱۰۶.۸ درصد بالا رفته است. همزمان تورم سالانه نهادههای ساختمانی به ۸۰ درصد رسیده.
در حالی که دولت آمریکا در سالهای اخیر کاهش نرخ وام مسکن را یکی از راههای افزایش قدرت خرید خانوارها معرفی کرده است، مجموعهای از مطالعات و تحلیلهای اقتصادی نشان میدهد مشکل اصلی بازار مسکن این کشور نه کمبود اعتبار، بلکه کمبود عرضه در مناطقی است که مردم خواهان زندگی در آنها هستند. پژوهشگران معتقدند وقتی تعداد خانهها محدود باشد، ارزانتر شدن وام به جای کاهش قیمت مسکن، تقاضا را افزایش داده و در نهایت باعث رشد بیشتر قیمت خانه و زمین میشود.
برآوردهای اکوایران نشان میدهد تبدیل یک اتاق معمولی به فضای مقاوم، میتواند هزینه ساخت را به شکل محسوسی افزایش دهد؛ حتی پیش از آنکه هزینه تجهیزات و تقویت سایر اجزای ساختمان محاسبه شود.
