اکوایران: بنا به گزارشهای بانک جهانی، بیش از نیمی از نیروی کار ایرانی در مشاغل غیررسمی حضور دارند و از این بین، بخش کشاورزی با ۷۴ درصد، در صدر قرار دارد. اشتغال غیررسمی پیامدهای سوء اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیتی داشته و یکی از معضلات اقتصاد جهانی است. اما چگونه میتوان با آن در ایران مقابله کرد؟
اکوایران: تجربه چند سال اخیر بهرهگیری از هوش مصنوعی نشان داده که خلاف تصورات گذشته، هوش مصنوعی نقش مکمل نیروی کار خواهد داشت؛ نه جایگزین آن. با این حال، تأثیر هوش مصنوعی در بازار کار ایران چه میزان و چگونه خواهد بود و به چه نحوی میتوان نقش مکملی هوش مصنوعی در بازار ایران را گسترش داد؟
اکوایران: مطابق با دادهها، تورم نقطه به نقطه گوشت قرمز و ماکیان در بهمن ۱۴۰۴ به بیش از ۱۲۰ درصد رسید. در نگاه نخست، میتوان این افزایش شدید قیمت را به اجرای طرح کالابرگ ارجاع داد، اما بررسی دادهها نشان میدهد که همه چیز از تابستان داغ ۱۴۰۴ شروع شده است.
اکوایران: دادههای مرکز آمار ایران نشان میدهد که گروههای سنی مختلف، میزان متفاوتی از مشارکت اقتصادی و نرخ بیکاری را دارند که این تفاوت به عوامل مختلفی بر میگردد؛ از طولانیشدن سن ورود به بازار کار تا نابرابریهای جنسیتی و جغرافیایی.
اکوایران: اگر از منظر اقتصاد کلان به پیشرفتهای موشکی بنگریم، چگونه میتوان از این ترقی در بخشهای مدنیِ اقتصادی بهره گرفت؟
اکوایران: میانگین قیمت مسکن در پایتخت با ثبت رکورد ۱۳۳ میلیون تومان در بهمن ۱۴۰۴، شدیدترین جهش خود را از سال ۱۳۹۱ تا کنون تجربه کرد تا رویای خانهدار شدن رسماً برای طبقه متوسط محو شود. در این اقتصادِ بیمار، خانه دیگر یک سرپناه مصرفی نیست، بلکه به دارایی استراتژیکی بدل شده که قرار است همزمان زیانهای انباشته ترازنامه بانکها را بپوشاند و بودجه مبتنی بر تراکمفروشیِ شهرداریها را تأمین کند. به نظر میرسد گره کور بازار مسکن با هیچ طرح دستوری و کلنگزنی دولتی باز نخواهد شد؛ مگر آنکه ذینفعان پنهان این گرانی، سرانجام وادار به ترک زمین بازی شوند.
اکوایران: انتشار اوراق قرضه جنگی، یکی از نخستین نوآوریهای مالی است که شالوده دولت مدرن را در ابتدای قرن هجدهم ریخت و استوار کرد.
به نظر میرسد که علیرغم آسیبهای دشمن به رأس هیئت حاکمه کشور، ورود سریع کشور به پاسخ نظامی و توصیه شورای عالی امنیت ملی به تخلیه کلانشهرها نظیر تهران، اما واقعیات کنونی با احتمالات پیشین پیرامون وقوع قحطی، همخوان نیست.
اکوایران: در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، سئول با چنان بحرانی در بازار ملک روبرو بود که خانهدار شدن برای طبقات ضعیف به یک انتظار ۱۷ ساله تبدیل شد و بقای اجتماعی کشور را به مویی بند کرد. دولت کره با درک این واقعیت که «ساختوساز» بدون تغییرِ قواعد بازی مالیاتی بیفایده است، دست به جراحی عمیقی زد تا ریشه سوداگری شرکتهای بزرگ و وابستگی بودجهای خود به تورم ملکی را بخشکاند. این اصلاحات توانست حباب سنگین قیمتها را در یک دهه تخلیه کند، اما راز اصلی موفقیت سئول نه در سیمان و بتن، بلکه در شکستن اتحادی بود که شاید در تهران امروز، کمتر کسی جرئت نزدیک شدن به آن را داشته باشد.
اکوایران: مداخله قیمتی دولت و جایگزینی «توسعه زیرساخت» با «توزیع رانت برق و آب»، چه بر سر اقتصاد حاشیهها آورده است؟ بررسی دادههای جدید نشان میدهد چگونه افتِ بهرهوری ناشی از این سیاست، آرایش نیروی کار روستایی را دگرگون کرده است؛ مردان با رها کردن زمین به سرابِ مشاغل خدماتی پناه بردهاند و زنان و سالمندان به عنوان نیروی کار ارزان، روی اراضیِ مستهلک و کمبازده محبوس شدهاند تا تاوان این شکست نهادی را بپردازند.
